شبهه در ناكارآمدی نظام جمهوری اسلامی

پاسخ:

اولاً:

شرایط كنونی كشور و مدیریت خوب بحران شیوع ویروس كرونا نشان داد كه جمهوری اسلامی از زیرساخت های بسیار قوی و مستحكم سلامت برخوردار است و در مقایسه با بسیاری از كشورهای پیشرفته و ابرقدرت، توانایی بهتری در مهار بحران هایی نظیر كرونا ویروس دارد. برخلاف اكثر كشورهای جهان كه با كمبود زیرساخته ای بهداشتی و پزشكی مواجه اند و متأسفانه در برخی از آنها به سبب كمبود تجهیزات پرشكی و محیط‎ های بیمارستانی به سالمندان خدماتی داده نمی شود، جمهوری اسلامی ایران با تكریم روحی و مادی بیماران از همه اقشار جامعه، جلوه روشنی از یك نظام سیاسی اخلاق مدار را به نمایش گذاشته است.

ثانیاً:

یكی از دستاوردهای مهم انقلاب اسلامی خودكفایی در زمینه ظرفیت های پزشكی، اعم از نیروی انسانی و ساختارهای فنی و علمی است. در دوران پیش از انقلاب، به علت كمبودهای فراوانی كه در این زمینه وجود داشت، شاهد حضور هزاران پزشك خارجی از كشورهای شبه قاره هند بودیم، كه هم از لحاظ علمی در سطح پایینی بودند و هم به علت مشكلات زبانی، این امر باعث بروز مشكلاتی می شد و گاهی جان شهروندان ایرانی را به خطر می انداخت. افزایش بیش از ١٠٠ برابری سرمایه گذاری در بخش بهداشت در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی موجب شد تا به رشد ٤٠٠ درصدی شاخص های بهداشتی و درمانی برسیم و به همین سبب، شاخص "امید به زندگی" در جامعه ایرانی در مقایسه با قبل از انقلاب از ٥٠ سال به ٧٥ سال رسید! آمارهای معتبر نشان می دهد كه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، حدود ٧ دانشكده پزشكی در دانشگاه های كشور وجود داشت؛ اما در حال حاضر حدود ٤٠ دانشگاه علوم پزشكی در سراسر كشور به فعالیت مشغول اند. ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشكی از حدود ٦٠٠ نفر در سال، پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، به حدود ٦ هزار نفر در سال افزایش یافته است. در سال 57 تعداد كل پزشكان دارای كارت نظام پزشكی، حدود ١٧ هزار نفر بود، در حالی كه طی سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، حدود 140 هزار پزشك در دانشگاه های علوم پزشكی سراسر كشور تربیت شده اند و همین مسأله جمهوری اسلامی ایران را از لحاظ شمار پزشكان به خودكفایی نزدیك كرده است. از لحاظ كیفی نیز وضعیت پزشكی و درمان پس از پیروزی انقلاب اسلامی بسیار پیشرفت داشته است؛ به گونه ای كه امروزه كشور ما به یكی از قطب های درمان بیماران صعب العلاج در خاورمیانه و جهان تبدیل شده است؛ در اوایل انقلاب بسیاری از عمل های جراحی تخصصی در خارج از كشور انجام می شد، امّا اكنون به بركت نظام جمهوری اسلامی و همت متخصصان داخلی، تمام اقدامات تخصصی و فوق تخصصی به جز چند مورد نادر كه در زمینه بیماری های ژنتیكی است، در داخل كشور و توسط پزشكان ایرانی انجام می شود. در تولید دارو به درجه ای از پیشرفت رسیده ایم كه داروهای برخی بیماری های صعب العلاج و لاعلاج، مثل انواع سرطان ها در درون كشور تولید می شود. در درمان ناباروری به یكی از قطب های درمانی جهان تبدیل شده ایم. در پیوند اعضاء و نیز در موضوع توریسم پزشكی و سایر بخش های مرتبط با بهداشت، درمان و سلامت، كشور ما جزء كشورهای سرآمد جهان است؛ این در حالی است كه تا پیش پیروزی انقلاب اسلامی به صورت مطلق به بیگانگان وابسته بودیم!

ثالثاً:

مراقد و حرم های شریف امام زادگان در كشور ما یكی از ظرفیت های مهم معنوی و فرهنگی است و كارویژه های خاص خود را دارد. امام زادگان نمادهای معنویت، دینداری، پاكی، شرافت، شجاعت و شهادت اند. بسیاری از مردم فضای معنوی حرم ها و مراقد این بندگان پاك الهی را جایی برای كسب آرامش، امید و انگیزه های مثبت خود می دانند. اگر معتقدیم كه به حكم عقل، «پیشگیری بهتر از درمان» است، مراقد و حرم ها، خود از فرصت های این پیشگیری است و بدیهی می نماید كه فضاهایی كه به پیشگیری از مشكلات روحی و جسمی كمك می كند، اگر مهم تر از بیمارستان نباشد، آثار مثبتش كم تر از بیمارستان نیست.

هر نهادی در جامعه جایگاه و كارویژه خود را دارد. همان گونه كه نمی توان نانوایی را مهم و فروشگاه پخش مواد پروتئینی را غیر مهم دانست، یا دانشگاه را مهم و كارخانه را غیر مهم معرفی كرد و هر كدام بخشی از نیاز جامعه را تأمین می كند، نمی توان گفت بیمارستان مهم است، اما مساجد و حرم های امام زادگان غیر ضروروی است. این یك مغالطه غیر علمی است و برای هر عاقلی بطلانش واضح است. انسان ها هم به بیمارستان برای درمان دردهای جسمی خود نیازمندند و هم به جاهایی كه روحیات آنان را ارتقا بخشیده و احساس معنا و امید در زندگی شان را افزایش دهد! مضاف بر اینكه بیمارستان ها معمولا با بودجه های عمومی و توسط دولت ها ساخته می شود اما مساجد، حسینه ها، تكایا، حرم های امامان و امام زادگان توسط مردم و از طریق وجوهی مانند نذر، وقف و هدایای شخصی ساخته می شود.

ساخت موشك مقدم بر سلامتی مردم!

 جمهوری اسلامی هزینه های هنگفتی را صرف ساخت و نگهداری موشك و جنگ افزار كرده است، در حالی كه برای حفظ سلامتی مردم و كادر پزشكی به اندازه كافی ماسك و مواد ضدعفونی نداریم!

 پاسخ:

 1. شكی نیست كه برای حفظ سلامتی انسان، تقویت قدرت دفاعی بدن بسیار حیاتی است و انسان هایی كه در این خصوص دارای ضعف باشند، بیش از دیگران در معرض آسیب و بیماری قرار دارند. گلبول های سفید در انسان مأموریت حفاظت از سلامتی و مقابله با دشمنان خارجی را برعهده دارند؛ از این رو تقویت قدرت دفاعی بدن برای مقابله با ویروس ها و میكروب ها شرط ادامه حیات زیستی هر انسانی است.

 2. دقیقاً همین واقعیت در دنیای خارج بدن، یعنی میان انسان ها در سطح خرد و كلان جریان دارد. با توجه به رقابت ها و منازعاتی كه همواره در فضای بین المللی وجود دارد و هرگز قابل انكار نیست، كشورها و ملت ها هم در برابر دشمنان خود به قدرت دفاعی و باز دارنده نیاز دارند. جمهوری اسلامی ایران به سبب ماهیت ظلم ستیزانه و ضد استكباری خود همواره مورد هجوم كشورهای ظالم و قدرت طلب بوده و خواهد بود؛ از این رو محافظت از مرزها، استقلال سیاسی، منافع اقتصادی و امنیت مردم مستلزم وجود قدرت دفاعی متناسب با قدرت های نظامی دشمنان است؛ بنابر این اگر جمهوری اسلامی در این سال ها به ساخت و نگهداری جنگ افزارهای مدرن اقدام كرده است نه تنها نقطه ضعفی برای آن محسوب نمی شود، بلكه اتفاقاً از نقاط قوت و افتخارات این نظام مردمی است. در بحران بیماری كرونا هم با وجود كاستی های اولیه كه طبیعتا در همه جا وجود دارد، نظام اسلامی با اقتدار مثال زدنی و البته به بركت همكاری و همراهی مردم، به خوبی با موضوع رو به رو شد و هم اكنون شرایط مدیریت سلامت در كشور بسیار خوب و مطلوب است.

نذر سلامتی و تجهیزات پزشكی

اكنون روشن شد كه به جای نذر امام زاده و ضریح و امثال اینها باید نذر پزشك و پرستار و تجهیزات پزشكی كرد. اینها می توانند به بشر كمك كنند نه آنها!

 پاسخ:

 1. حق بودن توسل و دعا علاوه بر مفید بودن دوا و درمان، امر بدیهی و روشنی برای دینداران است، بر این پایه نذر امام و امام زاده و توسل به آنها، با كمك به مخارج امور بهداشتی و پزشكی هیچ تعارضی ندارد و هر دو به موازات هم مفید و لازم است.

 2. در طول تاریخ مسلمانان و شیعیان بر طبق توصیه های دینی، هم دعا و توسل داشته اند و هم دوا و دكتر؛ هم به امور معنوی اهتمام ورزیده و هم به مسائل بهداشتی و پزشكی اعتنا كرده اند؛ هم معلمان و طبیبان معنوی و اخلاقی را تكریم كرده و هم قدردان طبیبان جسم و پزشكان بوده اند. در كشور ما و دیگر كشورهای مسلمان نشین بسیاری از مراكز درمانی توسط خیّران مسلمان و با انگیزه های دینی ساخته و وقف شده است!

 3. روشن است كه نه هر كس دعا، زیارت و توسل كند، شفا می گیرد و حاجتش برآورده می شود و نه هر كس سراغ دوا، دكتر و بیمارستان برود، سلامت پیدا می كند! هم توسل و دعا و هم مراجعه به پزشكان، بخشی از علت تمام و كامل درمان است. اصل شفا از خدا است و ما وظیفه داریم برای رسیدن به آن، از علت های مادی و معنوی وضع شده از سوی خدا بهره جوییم.

 4. پیشوایان دینی ما نیز گاهی مریض می شدند و از دوا استفاده می كردند و گاهی به برخی از یاران خود نیز برخی از داروهای گیاهی را توصیه می كردند؛ همچنان كه برای درمان بیماری ها و دردهایی، دعاهای خاصی را نیز به آنان می آموختند.

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.