زمان تشکیل حکومت عدل جهانی

پاسخ

 

 

آنچه از روایات استفاده می شود این است که؛ جنگ حضرت مهدی(عج) با ظالمان و ستمگران هشت ماه به طول می انجامد و بعد از گذشت هشت ماه از ظهور آن حضرت(عج)، کشورهای مختلف مسخّر ایشان گشته و حکومت عدل در سراسر جهان برقرار می شود، کفر و شرک و نفاق ریشه کن می گردد. از این رو؛ هیچ ستمگری بر جامعه ای حکومت نکرده و زمینه گناه، به خصوص گناهان اجتماعی از بین می رود. زمین گنج های معدنی و روییدنی خود را خارج نموده و حقوق فقرا از ظالمان و ثروت مندان گرفته و بین فقرا و نیازمندان تقسیم می شود، به گونه ای که جایی برای پرداخت صدقه و زکات باقی نمی ماند؛ زیرا همه غنی و بی نیاز می شوند.

ایمان به ظهور امام زمان(عج) و وقایع پس از آن؛ از جمله مصادیق ایمان به غیب است که پذیرش و شناخت ویژگی های آن، جز از راه تعبّد و استفاده از متون نقلی معتبر، میّسر نیست. [۱] لکن، از آن جا که اغلب احادیث و روایات، در گذر زمان، دست خوش بلایایی چون تقیه از سوی شیعیان و یا جعل و تحریف از سوی دشمنان، فراموشی یا عدم دقت در ضبط، توسط راویان، گشته و با نبود امکانات چاپ و نگه داری، فرسوده و نابود شده اند، شناخت کامل جزئیات حوادث قبل و پس از ظهور آن گونه که مطلوب طبع حقیقت جوی شیعیان و منتظران است، امکان ندارد. به خصوص که در این راستا به برخی تعارضات غیر قابل جمع در روایات نیز برخورد می کنیم. از این رو؛ پاسخ به سؤال فوق، به خصوص قسمت اوّل آن، به صورت ظن و گمان است و برای پاسخ به سؤال نیاز به تحلیل آن به چند قسمت مجزاست، لذا پاسخ هر قسمت، به طور جداگانه در زیر می آید: بعد از ظهور حضرت مهدی(عج) چه مدت زمان طول خواهد کشید تا حکومت عدل برقرار شود؟ امام باقر(ع) می فرماید: «امام دوازدهم(عج) هشت ماه تمام، شمشیر بر دوش نهاده و دشمنان خدا را می کشد تا این که خدا خشنود گردد». [۲] بنابر روایاتی که در اختیار ما وجود دارد ایشان در مکه ظهور نموده و پس از این که یاران و خواص ایشان به او پیوستند، به سمت عراق و سپس شام (سوریه فعلی) و بعد به سمت بیت المقدس حرکت می کنند و پس از آن سایر بلاد اروپا و ترکیه و چین و افغانستان و سایر ممالک به تسخیر ایشان درآمده و حکومت عدل، پس از هشت ماه درگیری پیوسته، برقرار می گردد و صلح و امنیت جهانی فراگیر می شود. [۳] درباره مدت حکومت ایشان نیز اختلاف فراوانی در روایات دیده می شود: ۱۹ سال و چند ماه، ۷ سال، ۴۰ سال، ۱۰ سال و ۳۰۹ سال که هر سال آن برابر ۲۰ یا ۴۰ سال است و گفته شده است پس از شهادت یا وفات آن حضرت، ۴۰ روز خواهد گذشت تا این که قیامت بر پا شود[۴] و بساط زمین و آسمان برچیده شده و مهیای برپایی قیامت می گردد.

آیا بعد از استقرار حکومت آن حضرت فقیری یافت می شود؟

وقتی امام مهدی(عج) قیام می نمایند و حکومت عدل برقرار می شود، زمین گنج های معدنی و روییدنی خود را در اختیار آن حضرت قرار داده و حقوق مستضعفان و فقرا نیز از ثروت مندان و ظالمان گرفته و عادلانه بین همه تقسیم می گردد، تا آن جا که هیچ فقیری باقی نمی ماند و موردی برای مصرف صدقات و زکوات یافت نمی شود. امام صادق(ع) می فرماید: «جهان با پیاده شدن عدالت خرّم می شود، آسمان باران هایش را فرو می ریزد، درختان، میوه های خود را آشکار نموده و زمین گیاهان خود را بیرون می فرستد و برای ساکنان خود آرایش می کند». [۵]امام زمان(عج) به منادی دستور می دهد که در میان مردم اعلام کند که هرکس نیازی به مال دارد، برخیزد. از میان مردم کسی بر نمی خیزد، مگر یک نفر که می گوید: من [محتاجم]. پس قائم(عج) به او می گوید: «برو پیش کلیددار و بگو مهدی به تو دستور می دهد که مالی به من بدهی». کلیددار می گوید: جامه ات را بیاور. جامه اش را می گسترد و درون آن را پُر می کند. هنگامی که آن را بر دوش می گیرد، پشیمان می شود و می گوید: چرا در میان امت محمد(ص) من از همه آزمندتر باشم؟! چرا آن عفت نفس عمومی را من دارا نباشم؟! آن گاه مال را به کلیددار تحویل می دهد، اما پذیرفته نمی شود، و مهدی(عج) می گوید: «آنچه را که ما عطا کردیم، پس نمی گیریم». [۶]

رسول اکرم(ص) می فرماید: «مردم دنبال کسی می گردند که از آنها [صدقه ای] و هدیه ای را بپذیرد، زکات مالشان را جدا می کنند، لکن کسی را نمی یابند که آن را بپذیرد؛ زیرا همه به واسطه فضل الهی بی نیاز شده اند». [۷]

آیا بعد از استقرار حکومت حضرت مهدی(عج) ستمگری در جامعه یافت می شود؟

شاخصه حکومت جهانی آن حضرت برقراری صلح و امنیت و عدالت در سراسر گیتی و برچیدن بساط فساد، تباهی، ظلم، جور، جنایت و ستمگری است، چنان که هدف اساسی تمامی انبیا نیز همین بوده است، لکن موفقیت آن بزرگواران در زمان خودشان و اوصیای آنها پس از ایشان، چندان چشمگیر نبود، ولی برقراری صلح و امنیت جهانی بخشی از وعده های تمامی آنها بوده و فطرت پاک همه انسان ها، در طول تاریخ نیز، در انتظار چنین ایامی، با این خصیصه عالی بوده است.

پس، از آن جا که خداوند تبارک و تعالی و انبیا و اوصیا، معصوم اند و هیچ گاه خُلف وعده نکرده و بی جهت مردم را امیدوار ننموده و منتظر نگه نمی دارند، حتماً این وعده محقق خواهد شد، آن هم با این ویژگی چشمگیر متعالی. بلکه می توان تحقق آن روزگار رهایی را، هدف آفرینش انسان قلمداد نمود. روزی که با رحمت الهی همه، امت واحده گشته و تحت پرچم توحید درآمده و کفر و شرک و نفاق برچیده می شود. [۸] احادیثی که صراحتاً یا تلویحاً به این امر اشاره دارند بسیار فراوان اند؛ از جمله: امام عسکری(ع) به فرزندشان مهدی(عج) می فرماید: «فرزندم! گویی تو را می بینم، هنگامی که نصرت خدا بر تو نازل شده و فرج هموار شده و شکوه و عظمت تو اوج گرفته، … در این هنگام فجر دولت حق می دمد و تاریکی باطل از صحنه گیتی برچیده می شود. خداوند با دست تو کمر ستمگران را می شکند، شعایر دین را باز می گرداند، آفاق جهان را روشن می سازد، آرامش و صلح را از کران تا کران برقرار می کند. … دشمنانت خوار و زبون و دوستانت عزیز و پیروز می شوند. در روی زمین از ستمگران، جنایتکار و منکران طغیانگر و دشمنان تجاوزگر و مخالفان عنادگر احدی باقی نمی ماند؛ زیرا هرکس به خدا توکل کند، خداوند او را کفایت نماید، همانا خداوند امر خود را به پایان می رساند و وعده و قضای حتمی خویش را محقق خواهد نمود. همانا خداوند برای هر چیزی تقدیری قرار داده است». [۹]

آیا بعد از استقرار حکومت حضرت مهدی(عج) گناهی صورت نخواهد گرفت؟

مهم ترین عامل صدور گناه از انسان طمع و حرص او به اندوختن مال دنیا و احساس نیاز انسان به متاع دنیا است.  وقتی انسان به قدر کفایت از مال و ثروت بهره مند گشته و عزت و آبروی اجتماعی بیابد و بینش او الهی شود و دنیا و متاع آن برایش بی ارزش گردد و به یقین برسد که تمامی وعده های الهی حق اند و – گرچه دیگران نخواهند و نپسندند و در سر راه تحقق آن مانع بتراشند – بالأخره محقق خواهند شد. اگر انسان به یقین برسد که معاد و حساب و کتابی در کار است و بهشت و آنچه در آن است قابل مقایسه با عمر دنیا و آنچه در آن است نبوده، دیگر انگیزه ای برای ارتکاب گناه باقی نمی ماند. به خصوص که بنابر برخی روایات و استدلال های برخی محققان فرزانه، عمر ابلیس نیز با قیام حضرت مهدی(عج) تمام خواهد شد و به استناد برخی روایات؛ آن ملعون به دست نبی اکرم(ص) در بیت المقدس ذبح خواهد شد و تسویلات و وسوسه ها و تزیین های او هم منقطع می گردد، [۱۰] از طرف دیگر؛ موانع بی شماری؛ مثل حکومت عدل فراگیر که رهایی از عدالت آن امکان ندارد، محیط امن و امان و سالم و عدم پذیرش فساد و تباهی و گناه از طرف عموم مردم، مانع صدور گناه خواهد بود، پس انگیزه، مفقود و مانع، موجود می شود. لذا گناه صادر نمی شود، در این زمینه نیز احادیث فراوان است، از جمله: امام صادق(ع) آن دوران را این گونه توصیف می کنند: «روابط نامشروع، مشروبات الکلی و رباخواری از بین می رود، مردم به عبادت و اطاعت روی می آورند، امانت ها را به خوبی رعایت می کنند، اشرار مردم، نابود می شوند و افراد صالح باقی می مانند». [۱۱] پیامبر(ص) می فرماید: «خداوند به وسیله مهدی(عج) از امت رفع گرفتاری می کند، دل های بندگان را با عبادت و اطاعت پُر می کند و عدالتش همه را فرا می گیرد. خداوند به وسیله او دروغ و دروغ گویی را نابود می سازد. روح درندگی و ستیزه جویی را از بین می برد و ذلّت بردگی را از گردن آنها برمی دارد». [۱۲]

معرفی کتاب برای مطالعه بیشتر:

۱ – امینی، ابراهیم، دادگستر جهان، ص ۳۸۸ – ۴۴۷٫

۲ – حیدری کاشانی، حسین، حکومت عدل گستر، ص ۲۲۵ – ۳۰۱٫

۳ – خراسانی، محمد جواد، مهدی منتظر(عج)، ص ۱۸۸ – ۲۷۳٫

۴ – کورانی، علی، عصر ظهور، ص ۳۵۱ – ۳۷۰٫

۵ – جمعی از نویسندگان، عدل منتظر، گفتار ۱ و ۱۱٫

۶ – صافی گلپایگانی، لطف الله، منتخب الاثر.

۷ – صافی گلپایگانی، لطف الله، امامت و مهدویت، ج ۳٫

۸ – کامل سلیمان، روزگار رهایی، ترجمه: مهدی پور، علی اکبر، ج ۱ و ۲٫

۹ – مجلسی، محمد تقی، بحار الانوار، ج ۵۱ و ۵۲٫

۱۰ – طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱۴، ص ۱۶۰ – ۱۷۵٫

پی نوشت:

[۱]. ر. ک: صافی گلپایگانی، لطف الله، نوید امن و امان (امامت ومهدویت)، ج ۳، ص ۲۸ – ۴۲٫

[۲]. الزام الناصب، ص ۱۸۹؛ نعمانی، الغیبه، ص ۱۶۵؛ بشاره الاسلام، ص ۱۹۹؛ روزگار رهایی، ج ۱، ص ۴۷۸٫

[۳]. ر. ک: روزگار رهایی، ج ۲، ص ۴۷۰ – ۵۳۶؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۹ – ۳۹۲٫

[۴]. روزگار رهایی، ج ۲، ص ۶۰۱ و ۶۵۸؛ بحار الانوار، ج ۲، ص ۲۷۹ و ۳۹۲٫

[۵]. بشاره الاسلام، ص ۷۱؛ روزگار رهایی، ص ۶۳۹٫

[۶]. منتخب الاثر، ص ۱۴۷؛ مسند احمد، ج ۳، ص ۳۷؛ الصواعق المحرقه، ص ۱۶۴؛ ینابیع الموده، ج ۳، ص ۱۳۵؛ روزگار رهایی، ص ۶۴۲٫

[۷]. الزام الناصب، ص ۲۳۰؛ بشاره الاسلام، ص ۲۵۶؛ روزگار رهایی، ص ۵۹۸٫

[۸]. هود، ۱۲۳ و ۱۱۸٫

[۹]. بحار الانوار، ج ۵، ص ۳۵؛ وفاه العسکری، ص ۴۹؛ روزگار رهایی، ج ۱، ص ۵۳۰ – ۵۳۱؛ ص ۷۳؛ ص ۶۲۵٫

[۱۰]. ر. ک: المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱۴، ذیل آیه ۳۶، سوره حجر، ص ۱۶۰ – ۱۶۱ و ۱۷۵٫

[۱۱]. منتخب الاثر، ص ۴۷۴؛ الزام الناصب، ص ۲۲۸؛ الملاحم والفتن، ص ۵۴؛ روزگار رهایی، ج ۲، ص ۶۰۰٫

[۱۲]. بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۷۵؛ الملاحم والفتن، ص ۵۶؛ شیخ طوسی، کتاب الغیبه، ص ۱۱۴

منبع: اسلام کوئست

اطلاعات

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.