خداوند توبه كنندگان را دوست دارد ...

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ (بقره/222)

يكى از اصول مهم تربيت اين است كه مربّى هرگز راه اصلاح را نبندد، و شخص مورد تربيت احساس كند كه همواره راه اصلاح و تربيت باز است. اگر راه اصلاح بسته شود، كسى كه آلوده گناه شده، از ارتكاب بيشتر گناهان باكى ندارد، و با خود مى‏گويد: «من كه جهنّمى هستم، چرا خود را محدود كنم؟ بگذار هر كارى كه مى‏توانم انجام دهم!» امّا اگر راه بازگشت باز شد، و هميشه روزنه‏اى به سوى اصلاح و رستگارى وجود داشت، گناهكاران سعى مى‏كنند كمتر آلوده شوند و اميد به نجات‏ داشته باشند و به سوى خدا باز گردند.

بدين جهت، در آيات قرآن، درِ توبه حتّى براى مشركان و قاتلان و زناكاران باز است! و اميد نجات، با استفاده از توبه، در مورد چنين گنهكارانى نيز مى‏رود، و خداوند آنها را به توبه و بازگشت دعوت نموده است.

طبق برخى روايات، تا زمانى كه نَفَسِ انسان در سينه‏اش بالا و پايين مى‏رود توبه‏اش پذيرفته مى‏شود؛ يعنى اگر انسان گنهكارى در واپسين لحظات عمرش، واقعاً به درگاه الهى باز گردد، و از سر صدق و اخلاص توبه كند، خداوند او را مورد عفو و بخشش قرار مى‏دهد!

امام سجّاد عليه السلام كه معارف غنىّ اسلام را با زبان دعا بيان مى‏كند، در مناجات تائبين به اين رحمت واسعه خداوند اشاره نموده و از كسانى كه از آن استفاده نمى‏كنند، تعجّب و حيرت مى‏كند، حضرت مى‏فرمايد:

إِلَهِى أَنْتَ ا لَّذِى فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى‏ عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ فَقُلْتَ «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً» فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ «مفاتيح الجنان، مناجات خمس عشره، مناجات التّائبين»

پروردگار من! تو آن خدايى هستى كه درى از درياى عفو و بخششت به روى بندگانت گشودى و آن را توبه نام نهادى و از همه دعوت كردى كه وارد آن شوند و از درياى رحمتت بهره گيرند، خداى من! كسانى كه به اين در روى نمى‏آورند، و از آن غافل مى‏شوند، عذرشان چيست؟

https://snn.ir/fa/news/85940

اطلاعات

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.