شهید روز عرفه

یكى از مناسبت هاى مهم روز عرفه، شهادت حضرت مسلم بن عقیل علیه السلام در این روز با فضیلت مى باشد. جناب مسلم بن عقیل از سوى حضرت سید الشهداءعلیه السلام براى بررسى اوضاع كوفه و بیعت گرفتن از مردم به همراه نامه اى و در روز نیمه شعبان از مكه به سوى كوفه اعزام گردید.
آن جناب - كه در پاسخ دعوتنامه هاى مكرر شیعیان و بزرگان كوفه به آن شهر آمده بود - با تلاش وسیع خود مردم را به بیعت با حضرت امام حسین علیه السلام دعوت كرد و در نتیجه حدود 18 هزار نفر به نفع امام حسین علیه السلام با مسلم علیه السلام بیعت كردند. در ایام فعالیت حضرت مسلم علیه السلام در كوفه، عبید اللَّه بن زیاد بر آنجا مسلط شد و با كمك جاسوسان خود، محل اختفاى حضرت مسلم علیه السلام را پیدا كرد. ابن زیاد با تهدید و تطمیع، سران شهر را با خود همراه نمود و با ایجاد فضایى آكنده از رعب و وحشت، بیم و هراس را بر دل هاى مردم مستولى گردانید و بدین وسیله اهل كوفه از اطراف جناب مسلم پراكنده شدندو مسلم بن عقیل در كوفه، تنها و غریب و بى پناه ماند. (1) او بعد از مقاومت سرسختانه و رشادت هاى بى نظیرى كه از خود نشان داد و در مقابل نیروهاى ستمگرِ ابن زیاد پایدارى نمود، بالاخره در روز چهارشنبه، نهم ذى الحجه سال 60 ه. ق، در روز عرفه به شهادت رسید. (2)
پیامبر گرامى اسلام صلى الله علیه وآله سال ها قبل از شهادت جناب مسلم بن عقیل، از شهادت وى خبر داده و بر مظلومیت این سفیر رشید و جوانمردِ حضرت حسین علیه السلام گریسته بود. ابن عباس مى گوید:
روزى على علیه السلام از رسول خداصلى الله علیه وآله پرسید: یا رسول اللَّه! آیا عقیل را دوست مى دارى؟! پیامبر فرمود: اى وَاللَّهِ اِنّى لَاُحِبُّهُ حُبَّینِ، حُبّاً لَهُ وَحُبّاً لِحُبِّ اَبى طالِبٍ لَهُ، وَاِنَّ وَلَدَهُ مَقْتُولٌ فى مَحَبَّةِ وَلَدِكَ فَتَدْمَعُ عَلَیهِ عُیونُ الْمُؤْمِنینَ وَتُصَلّى عَلَیهِ الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ؛ بلى، به خدا قسم او را از دو جهت دوست دارم: اول به جهت خودش و دوم به خاطر اینكه عمویم ابوطالب او را دوست داشت. و همانا فرزند او (مسلم بن عقیل) در راه محبت پسرت [جانبازى كرده و] كشته مى شود و چشم هاى اهل ایمان در ماتم وى گریان [و اشك ریزان ] خواهد شد و ملائكه مقرب پروردگار بر او درود و سلام مى فرستند.
آنگاه رسول اللَّه صلى الله علیه وآله به شدت گریه كرد و قطرات اشك آن حضرت بر سینه مباركش جارى شد، سپس فرمود: به خداوند شكوه مى كنم از غم ها و مصیبت هایى كه بعد از من بر عترتم خواهد رسید. (3)

پی نوشت:
1) فرهنگ عاشورا، ص 452.
2) ارشاد مفید، ج 2، ص 66.
3) معجم رجال الحدیث، ج 19، ص 166.
منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره38.

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.