فصل سوم ،حضرت امیر المومنین علیه السلام ،جلسه سوم

بسم الله الرحمن الرحیم

«الحمدلله و الصلاه علی رسول الله و علی آله آل الله و علی الصالحین من عباد الله و لعنه الله علی اعدائهم اعداء الله الی یوم لقاء الله»

ایام متعلق به مولا امیرالمومنین علیه السلام است روزی را که تاریخ مصیبتی بزرگ را شاهد بود که در طول تاریخ مصیبتی  از آن بزرگتر سراغ نداریم مگر  فقدان رسول الله علیه السلام و یا جریانی چون عاشورا .

امیرالمومنین علیه السلام که تمام لحظات او درس عبرت است برای کسانی که بخواهند از او درس عبرت بگیرند. در سختی‌هایی که بر مولا امیرالمومنین علیه السلام وارد می‌شد چه بسا بعضی به زبان می‌آمدند و مسائلی را مطرح می‌کردند از جمله موقعی که او را در زهد به آن شکل مشاهده می کردند با نان جو آن هم نان خشکیده و گاهی در روایاتی نقل کردند که وارد بر آن حضرت شدیم نان خشکی در کنارش و دوغی که معلوم بود مدتی مانده و ترشیده. از اهل خانه سوال می‌کردند گاهی به بعضی از زنها اعتراض می‌کردند چرا به این پیرمرد توجه نمی‌کنید که او باید با این غذا سر و کار داشته باشد. و عرض می کردند: خود مولا راضی نیست و نمی‌گذارد. درباره همین جهاد وقتی از مولا سوال می‌کردند می فرمود: پدر و مادرم فدای آن شخصیتی که سه روز متوالی خود را از نان گندم سیر نکرد تا وقتی که دنیا را بدرود گفت و برای نان پیغمبر سبوس آرد را هم نمی گرفتند .

می فرمود: اگر چنین نکنم می ترسم نتوانم به پیامبر ملحق شوم. او در تمام لحظات زندگی به این جهت توجه داشت هر چه بیشتر بتواند خدا را از خود راضی کند و دنیا را بگذارد تا همه آنچه را از نعمت های الهی است در آخرت یک جا از خدای بزرگ دریافت کند.

امیرالمومنین علیه السلام و سخاوت مولا که روایات فراوانی در این زمینه است که برای کسانی که واقعاً بخواهند درس بگیرند عجیب و غریب است. اگر به همین قسمت از زندگی علی علیه السلام توجه کنند عجایبی را مشاهده خواهند کرد. امیرالمومنین علیه السلام با دشمنان سرسختش با همه ظلم هایی که نسبت به مولا مرتکب شدند وقتی با آنها برخورد و بر آنها غلبه می‌کرد معامله ای با آنها می کرد که این تاریخ نظیرش را نشان نداده است مگر رفتاری که رسول الله علیه السلام برادرش  و پسر عمش  با آنها رفتار کرد از قبیل فتح مکه و بخشش مشرکین و قریش. درباره امیرالمومنین علیه السلام آنقدر بنی امیه تلاش کردند تا تمام حقایق و خصلت‌های والای مولا را انکار کنند و این خورشید درخشان را پشت ابرهای تبلیغات مسموم خویش قرار بدهند تا جایی که او را در همه منابر سب و لعن می کردند  و اگر کسی می خواست مدح مولا بگوید جرات نداشت بلکه آنها را می‌گرفتند بازداشت می‌کردند می زدند چه بسا آنها را می کشتند و حتی از روایت حدیثی که متضمن فضیلت مولا بود جلوگیری می‌کردند. اما امیرالمومنین علیه السلام این چنین نبودکه وقتی در برابر دشمن قرار می گیرد و غالب و پیروز می شود انتقام بگیرد. مکرر به او بد و بیراه گفتند حتی در مسجدش و جلوی چشمش اما او تحمل می‌کرد. اگر دیگران می خواستند کاری انجام دهند یا اگر طلب عفو می‌کردند می بخشید. تعجب می‌کردند می‌فرمودند نباید جهل آن ها بر علم من غالب شود و بالاخره طلب بخشش آنها بر جود من  غالب شود و به این منوال رفتار می فرمود.

امیرالمومنین علیه السلام هنگام  عبادتش چنان بود که هرگز  احدی را سراغ نداریم که این گونه خدا را عبادت کرده باشد. بزرگان علمای اهل سنت مسائل فراوانی را در فضائل او نوشته‌اند. ابن ابی الحدید درباره عبادتش می‌گوید «فکان اعبد الناس و اکثر هم صلاه و صوما» عابدترین مردم و از همه در نماز و روزه گرفتن جلوتر بود.«و منه تعلم الناس صلاه اللیل» و از علی علیه السلام مردم نماز شب را یاد گرفتند.«وملازمه الاوراد» و ملازمت و مداومت بر اوراد و اذکارر داشتند.

اللهم صل علی محمد و آل محمد ماشاء الله لاحول ولاقوه الا بالله.

با سلام علیکم و رحمة الله.

منبع:کتاب مجموعه سخنرانی های مرحوم آیت الله طاهری گرگانی/ جلد 1

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.