شرح دعاى بیسم صحیفۀ سجادیه ، مکارم اخلاق (33)

ادامه سخن در مورد «عبادت»
آيات قرآن مجيد در زمينه عبادت آيات زيادى است:
قسمتى از آيات امر به عبادت رب،
و قسمتى نهى از عبادت غير رب،
و دسته اى بيان كننده سود دنيائى و آخرتى عبادت،
و دسته ديگر روشن كننده ضررها و خسارتهاى غير قابل جبران بندگى غير خدا است.
الهى، به راستى و درستى، و بر اساس حق و حقيقت، و برمبناى شوق و ذوق، و بر پايه عشق و محبت، ما را در عبادت و بندگى خود تا لحظه خروج از دنيا مشغول كن، و از عبادت و بندگى، و اطاعت و پرستش بت هاى درونى و برونى بازدار.

امام صادق عليه السلام از حضرت حق روايت مى كند:
يا عِبادِىَ الصَّديقينَ تَنَعَّمُوا بِعِبادَتى فِى الدُّنْيا فَاِنَّكُمْ تَتَنَعَّمُونَ بِها فِى الْآخِرَةِ:
اى بندگان صديق من، در دنيا به عبادت و بندگيم متنعّم شويد، كه در آخرت از نعمت هاى جاويدم به مزد عبادتتان بهره مند شويد.
رسول خدا مى فرمايد:
اَفْضَلُ النّاسِ مَنْ عَشِقَ الْعِبادَةَ،فَعانَقَها وَ اَحَبِّها بِقَلْبِهِ،وَ باشَرَها بِجدِهِ،وَ تَفَرَّغَ لَها فَهُوَ لايُبالى عَلى ما اَصْبَحَ مِنَ الدُّنْيا عَلى غُسْر عَلى يُسْر:
برترين مردم كسي است كه عاشق بندگى حق باشد،
پس آن را در آغوش كشد،
و با قلبش نسبت به آن مهربورزد،
و جسم و جسدش را مركب آن نمايد، (,یعنی جسم را وسیله ای برای سواری روح نماید وجسمش تحت فرمان روح باشد.)
و خود را براى آن از همه چيز خالى نمايد،
عبادت كننده واقعى نبايد نسبت به دنيا باكى داشته باشد كه با سختى با آن روبروست يا به آسانى.
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مى فرمايد:
تَفَرَّعُوا لِطاعَةِ اللّهِ وَعِبادَتِهِ قَبْلَ اَنْ يْنْزِلَ بِكُمْ مِنَ الْبَلاءِ ما يَشْغَلُكُمْ عَنِ الْعِبادَةِ:
خود را براى طاعت و عبادت الهى، از هر چيزى فارغ نمائيد، قبل از اينكه بلاى بازدارنده از عبادت بر شما فرود آيد.
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت شده:
پروردگارتان مى فرمايد: اى فرزند آدم خود را براى بندگى من از همه چيز فارغ كن، كه از پى عبادت دلت را بى نياز كنم و دستت را از رزق خود پر نمايم.
اى فرزند آدم از من دورى مكن، كه قلبت را پر از فقر كنم، و آنچنان به گرفتارى دچارت سازم كه از عبادتم دوربمانى.

ادامه دارد....

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.