شرح دعاى بیسم صحیفۀ سجادیه ، مکارم اخلاق (28)

ادامه سخن در مورد عبارت: «وَانْتِهِ بِنِيَّتى اِلى اَحْسَنِ النَّيّاتِ،و بِعَمَلى اِلى اَحْسَنِ الْاَعْمالِ»
روایاتی در باره ارزش والای نیت:

در نهج البلاغه خطبه ۱۷۸ مى فرمايد:
وَلَوْ اَنَّ النّاسَ حينَ تَنْزِلُ بِهِمْ النَّقَمُ،وَ تَزُولُ عَنْهُمْ النَّعَمُ فَزَعُوا اَلى رَبَّهِمْ بِصِدْق مِنْ نِيّاتِهِمْ وَ وَلَه مِنْ قُلُوبِهِمْ لَررَدَّ عَلَيْهِمْ كُلَّ شارِد، وَاَصْلَحَ لَهُمْ كُلَّ فاسِد:

اگر مردم به هنگام نزول بديها، و زوال نعمتها، به صدق نيّت و شوق قلب به خدا پناه ببرند، هر آينه از دست رفته ها را به آنان باز گرداند، و تمام مفاسد آنانرا اصلاح نمايد.
عِنْدَ فَسادِ النَّيَّةِ تَرْتَفِعُ الْبَرَكَةُ:
به وقت فساد نيّت، بركت برداشته مى شود.
حضرت صادق عليه السلام خلود دربهشت و جهنم را معلول نيّت مى داند:
اِنَّما خُلَّدَ اَهْلُ النّارِ فِى النّار لِاَنَّ نِيّاتِهِمْ كانَتْ فِى الدُّنْيا اَنْ لَوْ خُلَّدُوا فِيها اَنْ يَعْصُوا اللّهَ اَبَداً،وَاِنَّما خُلَّدَ اَهْلُ الْجَنَّةِ فِى الْجَنَّةِ لِاَنَّ نِيّاتِهِمْ كانَتْ فِى الدُّنْيا اَنْ لَوْ بَقُوا فيها اَنْ يْطيعُوا اللّهَ اَبَداً:
خلود اهل آتش فقط بخاطر اين است كه آنان نيّت داشتند اگر براى هميشه در دنيا بمانند، خدا را بطور دائم معصيت كنند، و خلود اهل بهشت در بهشت براى اين است كه در نيّتشان بود اگر تا ابد در دنيا بمانند خداوند را اطاعت و عبادت كنند.
آرى عاشقان حضرت حق هر چه در دنيا بمانند، جز طاعت و عبادت خدا به مذاقشان خوش نيايد، و مهجوران هر چه در دنيا مكث كنند، جز از گناه و معصيت لذت نبرند، و اين هر دو بر اساس نيتّشان عمل مى كنند، و اين نور باطن است كه باعث خلود در بهشت، و ظلمت قلب است كه موجب خلود درعذاب است.

با توضيح كه درباره احسن نيّت داده شد، معناى احسن عمل هم روشن مى شود، زيرا احسن عمل البته اگر با شرايط فقهى انجام بگيرد محصول احسن نيت است.
وَانْتَهِ بِيِنَّتى ِلى اَحْسَنِ النَّيّاتِ،وَ بِعَمَلى اِى اَحْسَنِ الْاعْمالِ.

«خداوندا نيتّم را به بهترين نيّت ها و عملم را به بهترين اعمال برسان»

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.