سبک زندگی را از نهج البلاغه بیاموزیم (14)

نگاه به #پائینتر_از_خود

وَ اَکثِرْ اَنْ تَنْظُرَ اِلى مَنْ فُضِّلْتَ عَلَیهِ، فَاِنَّ ذلِک مِنْ اَبْوابِ الشُّکرِ.
نامه ۶۹ نهج البلاغه
به افراد پائين ‏تر از خود، زياد بنگر، كه اين نگريستن ‏ها، درهاى‏ شكر گزارى را به روى تو باز مى ‏كند.
انسان بايد، در مورد نعمتهائى كه خداوند به او داده است، شكر گزار باشد، و نشان دهد كه قدر نعمتهاى خدا را می داند، و بخاطر آنها در برابر خداوند شكر گزار است.
شکرگزاری باعث می شود که انسان لياقت و شايستگى رسيدن به نعمتهاى بيشتر را بدست آورد.

اما كسى كه قدر نعمتهائى كه خداوند به او داده است را نمیداند، نعمتهاى خدا را تلف مى ‏كند، و نشان مى ‏دهد لياقت آنها را ندارد. در آن صورت، نه تنها نعمت بيشترى بدست نمى ‏آورد، بلكه آنچه كه دارد را از دست مى‏ دهد.
ما، براى اینکه قدر نعمتهاى خداوند را بدانيم، بايد هميشه به افراد پائين‏تر از خود نظر داشته باشيم. يعنى كسانى را نگاه كنيم، كه كمتر از ما، از نعمتهاى خداوند برخوردار شده‏ اند. در اين صورت، نه تنها از آنچه داريم ناراضى نخواهیم بود، بلكه احساس رضايت و خوشنودى خواهيم كرد. و از خداوند سپاسگزار خواهيم شد.
هر چه بيشتر به اينگونه افراد نگاه كنيم، درهاى شكر گزارى، بيشترى به روى ما باز خواهند شد، زيرا در اين نگاه كردنها، به نعمت‏هاى خود بيشتر آگاه خواهيم شد و شكر خداوند را بيشتر بجاى خواهيم آورد.
سعدى، شاعر بزرگ ايرانى مى‏ گويد: در ايام جوانى، روزى كفش نداشتم و از اين رو، از زندگى خود سخت ناراضى بودم و بسيار گله و شكايت ميكردم. اما وقتى بيرون رفتم، مردى را ديدم كه كنار ديوار نشسته است و پا ندارد.
با ديدن او، يكباره به خود آمدم و به درگاه خداوند شكر گزارى كردم كه اگر كفش ندارم، در عوض دو پاى سالم دارم كه بدون كفش هم مى‏ توانم با آنها راه بروم.
البته آنچه كه شرح داده شده دليل اين نيست كه انسان پيوسته زندگى خود را در يك حالت سكون نگهداشته و تلاش و فعالیت خود را کاهش دهد و بعنوان رضايت از تقدير حقوق خود را مطالبه نكند.

در زمان طاغوت از اين نصيحت سعدى براى ساكت نگهداشتن مردم استفاده ميكردند ولى آنچه كه ما امروز ميگوئيم فقط براى این است که نعمت های الهی را بهتر ببینیم و شكر نعمتهاى او را بجا آوریم.

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.