سبک زندگی را از نهج البلاغه بیاموزیم (11)

تندخويى ديوانگى است!
وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: الْحِدَّةُ ضَرْبٌ مِنَ الْجُنُونِ، لاَِنَّ صاحِبَها يَنْدَمُ، فَاِنْ لَمْ يَنْدَمْ فَجُنُونُهُ مُسْتَحْکمٌ.
حکمت ۲۵۴ نهج البلاغه

تندخوئى يك نوع ديوانگى است، زيرا تندخو پشيمان ميشود، و اگر پشيمان نشود، ديوانگى ‏اش پابرجا و پايدار شده است.
شخص تندخو، نميتواند بر اعصاب خود مسلط باشد، و اعمال و رفتار خود را مهار كند. در نتيجه، هنگام خشم، دست به كارهائى میزند که عقل سالم انجام آن را نمى‏پذيرد:
زبان به بى ادبى و فحاشى مى‏گشايد، دست
به شكستن و پاره كردن و دور ريختن چيزهاى مختلف مى‏زند.
با ديگران نزاع و كتك كارى ميكند و باعث زخم و جراحت خود يا ديگران مى‏شود.
چه بسا ديده شده كه خشم و تند خوئى يك نفر. باعث نزاع دسته جمعى خانواده و دوستانش شده، و سرانجام در ميان آنها جنايت و فاجعه‏ اى رخ داده. يا زيان و خسارت جبران ‏ناپذير ديگرى پيش آمده است.
وقتى شخص تندخو، در حالت خشم به سر مى ‏برد و باعث ايجاد چنين مشكلات و مصيبتهائى ميشود، حالت او شبيه نوعى ديوانگى است. زيرا او هم، در آن لحظات، مانند ديوانگان، بر اعصاب خود تسلط ندارد و متوجه نيست كه مرتكب چه كارهائى ميشود.
البته شخص تندخو، پس از فرونشستن خشم، از كارهايى كه انجام داده پشيمان ميشود و همين پشيمانى، نشان ميدهد كه وى، سر عقل آمده و متوجه زشتى آن كارهاى ديوانه وار خود شده است. يعنى خود او هم متوجه مى ‏شود كه در آن لحظات خشم، نوعى ديوانگى زود گذر گريبانش را گرفته و سپس رهايش كرده است.
اما اگر كسى باشد كه پس از فرونشستن خشم نيز، از انجام آن كارهاى زشت پشيمان نشود، معلوم ميشود كه آن حالت ديوانگيش زودگذر و موقتى نيست، بلكه ديوانگى براى هميشه، در وجود او، باقى و پابرجا مانده است.

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.