شرح دعاى بیسم صحیفۀ سجادیه ، مکارم اخلاق (25)

ادامه سخن در مورد عبارت: «وَانْتِهِ بِنِيَّتى اِلى اَحْسَنِ النَّيّاتِ،و بِعَمَلى اِلى اَحْسَنِ الْاَعْمالِ»
عارف بزرگ قرن حضرت امام خمينى رضوان الله عليه درتوضيح اخلاص در كتاب اربعين خود مى فرمايند:

بدان كه از براى اخلاص تعريف هائى كرده اند كه ما بعضى از آنها را از اصحاب سلوك و معارف به طريق اجمال نقل مى كنيم:
حكيم سالك جناب خواجه مى فرمايد:

اَلْاِخلاصُ تَصْفِيَةُ الْعَمَلِ مِنْ كُلَّ شَوْب:
اخلاص صافى نمودن عمل است از هر ناخالصی(شوب).
و اين اعم است از آن كه «شوب» رضاى خود داشته باشد، يا «شوب» به رضاى مخلوقات ديگر.

از شيخ بهائى از قول اصحاب قلوب نقل است:
تَنْزيهُ الْعَمَلِ اَنْ يَكُونَ لِغَيْرِ اللّهِ فيهِ نَصيبٌ:
پاكيزه نمودن عمل است از اين كه براى غير خدا در آن بهره اى باشد.
وَقيلَ:اَنْ لايُريدَ عامِلُهُ عَلَيْهِ عِوَضاً فِى الدّاريْنِ:
و گفته شده اخلاص به اين است كه عمل كننده در برابر عملش عوض و مزدى در دو نيا نخواهد.
و از اصحاب«غرايب البيان» نقل شده است كه خالصان آنها هستند كه عبادت خدا كنند بطورى كه نبينند خود را درعبوديت او و نه عالم و اهل آن را و تجاوز نكنند از حد عبوديت در مشاهده ربوبيت.

ادامه دارد.....

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.