سبک زندگی را از نهج البلاغه بیاموزیم (4)

رابطه عقل و گفتار:
قال علی علیه السلام: إِذَا تَمَّ الْعَقْلُ نَقَصَ الْكَلَامُ
حکمت ۶۹ نهج البلاغه ابن ابی الحدید
هنگامى كه عقل انسان كامل گردد، گفتارش كوتاه مى‏شود.
انسان، هر اندازه كه عقل و شعورش بيشتر شود و به سوى كمال برود، به همان نسبت، كمتر حرف ميزند و در عوض بيشتر فكر مى‏كند.
كسانيكه زياد حرف مى‏زنند و جلوى زبان خود را نميگيرند، عقلشان كم و فكرشان كوتاه است. بهمين دليل، هنگام سخن گفتن، درباره آنچه مى‏گويند، فكر نمى‏كنند، و هر چه به زبانشان آيد بدون فكر و انديشه، بيان مى‏كنند.

اما برعكس، افراد عاقل، تا زمانى كه موضوعى را خوب بررسى نكرده ‏اند، و درباره خوب و بد آن نينديشيده ‏اند، سخنى بر زبان نمى ‏آورند. به همين دليل، شخص عاقل، كمتر حرف ميزند، چون مقدارى از وقت خود را، به فكر كردن درباره گفتارى كه ميخواهد بر زبان آورد، مى‏ گذراند.
حضرت على عليه‏ السلام، در جمله ديگرى ميفرمايد: (( زبان عاقل، در پشت عقل او قرار دارد)).
يعنى: شخص عاقل، عقل خود را پيش از زبانش به كار مى ‏اندازد. در هر كارى، اول فكر مى ‏كند، عقل و شعور خود را به كار مى‏ گيرد، و هنگامى كه به درستى سخن خود مطمئن شد، زبان به گفتار مى ‏گشايد. در حاليكه شخص نادان، پيش از آنكه فكر خود را به كار اندازد، شروع به حرف زدن مى‏ كند،و چه بسا كه با سخنان بى‏ معنى و حساب نشده ‏اش، هم خود و هم ديگران را بزحمت و ناراحتى دچار مى‏ سازد.

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.