شرح دعاى بیسم صحیفۀ سجادیه ، مکارم اخلاق (8)

وَ بَلَّغْ بِايمانى اَكْمَلَ الْايمانِ:
«واى خداى من، ايمانم را به كامل ترين ايمان برسان»
ايمان كامل تر:
ايمان حقيقتى است، كه بر اثر انديشه و تفكّر در نظام آفرينش، و دقت در خلقت خويشتن، و مطالعه در معارف الّهيه، بخصوص آيات قرآن مجيد، و كلمات نورانى انبيا و ائمه، و توچه به دعاها، مخصوصاً دعاى كميل، جوشن كبير، عرفه حضرت سيد الشهدا بدست مى آيد.
البته مايه و سرمايه اوليه ايمان، از جانب حضرت او با خمير وجود انسان عجين شده، و اين واقعيت عرشى و لطيفه ملكوتى بصورت دانه يا غنچه در باطن ادمى قرار دارد، انديشه و تفكر در نظام خلقت، و مطالعه در آفرينش خويشتن،و شنيدن معارف قرآن و دقت در سخنان اولياء الهى، اين دانه را تبديل به شجره طيبه، و اين شكوفه را همچون گل صبح بهار باز مى كند. انسان با چنين راه و روشى، به اين حقيقت مى رسد، كه هستى صاحبى دارد خدا نام.
آرى انديشه و فكر، و توجه به قرآن، و شنيدن اثار نبوت و ولايت، درى از نورانيت، براى تماشاى قدرت و حكمت و دانش بى نهايت به روى انسان باز مى كند، و احساس انسان را نسبت به صاحب آفرينش زنده مى نمايد.
مگر مى شود، انسان نسبت به موجودات هستى، عقل خود را بكار بگيرد، و كلمات شيرين و مستدل و برهانى اولياء حق را بشنود، و در آيات قرآن كريم دقت نمايد، ولى به حقيقت و جان هستى، و خلاصه بوجود مقدس خالق اين همه موجودات گوناگون، و اين نظام اعجاب انگيز متوجه نشود؟!
انسان وقتى به اين معنى رسيد، و اين نور پاك، و منبع خير را در وجود خود احساس كرد، به اين حقيقت هم متوجه مى شود، كه جناب او از پديد آوردن اين همه موجود و بخصوص آفرينش انسان هدفى مقدس و مبارك دارد.
بدنبال تجلّى اين حقيقت است، كه در مقام جستجو قرار مى گيرد، و بالاخره از باب «عاقبت، جوينده يابنده است»، با كمك حضرت حق براى فهم وظائف و مسئوليت هايش، كه با اجراى آنها به هدف خلقت خود مى رسد، هدايت مى شود، و بين او و پيامبران الهى و امامان بزرگوار دوستى و رفاقت و محبت برقرار شده، و به مسئوليت هايش، كه در كتاب آسمانى و سخنان انبيا و اوليا تجلى دارد آشنا مى شود، و به اين معنى واقف مى گردد، كه دنيا خانه عمل و كار و آخرت مركز حيات ابدى و برداشت محصولى است كه دردنيا دانه آن را كاشته است.

ادامه دارد....

پیام سیستم

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.