فلسفه غسل

این سؤال یک پاسخ اجمالی دارد و یک پاسخ مشروح و تفصیلی:

پاسخ اجمالی آن این است که خارج شدن منی از انسان، یک عمل موضعی (مانند بول) نیست. به دلیل این که اثر آن در تمام بدن آشکار می گردد و تمام سلولهای تن به دنبال خروج آن در یک حالت سستی مخصوص فرو می روند و این خود نشانه تأثیر آن روی تمام اجزای بدن است. توضیح این که طبق تحقیقات دانشمندان، در بدن انسان دو سلسله اعصاب نباتی وجود داردکه تمام فعالیتهای بدن را کنترل می کنند «اعصاب سمپاتیک» و «اعصاب پاراسمپاتیک» این دو رشته اعصاب در سراسر بدن انسان و در اطراف تمام دستگاه های داخلی و خارجی بدن گسترده اند، وظیفه اعصاب سمپاتیک، تند کردن و به فعالیت واداشتن دستگاه های مختلف بدن است و وظیفه اعصاب پاراسمپاتیک، کند کردن فعالیت آنهاست.

در واقع یکی نقش گاز اتومبیل و دیگری نقش ترمز را دارد و از تعادل فعالیت این دودسته اعصاب نباتی، دستگاه های بدن به طور متعادل کار می کنند.

گاهی جریان هایی در بدن رخ می دهد که این تعادل را به هم می زند. از جمله، مسأله «ارگاسم» (اوج لذت جنسی) است که معمولًامقارن خروج منی صورت می گیرد.

در این موقع سلسله اعصاب پاراسمپاتیک (اعصاب ترمز کننده) بر اعصاب سمپاتیک (اعصاب محرک) پیشی می گیرد و تعادل به شکل منفی به هم می خورد.

این موضوع نیز ثابت شده است که ازجمله اموری که می تواند اعصاب سمپاتیک را به کار وادارد و تعادل از دست رفته را تأمین کند، تماس آب با بدن است و از آن جا که تأثیر «ارگاسم» روی تمام اعضای بدن به طور محسوس دیده می شود و تعادل این دو دسته اعصاب در سراسر بدن به هم می خورد دستور داده شده است که پس از آمیزش جنسی یا خروج منی، تمام بدن با آب شسته شود و در پرتو اثر حیات بخش آن تعادل کامل در میان این دو دسته اعصاب در سراسر بدن برقرار گردد.

امام رضا علیه السلام درباره فلسفه غسل جنابت فرمود:

انَّ الجِنابة خارِجَةٌ مِن کلِّ جَسَده فَلذلک وَجَب علیه تَطهیر جَسده کلّه[1]

جنابت از تمام بدن بیرون می آید و لذا باید تمام بدن را شست.

البته فایده غسل منحصر به این نیست؛ بلکه غسل کردن نوعی عبادت نیز محسوب می شود که اثرات اخلاقی آن قابل انکار نیست و به همین دلیل اگر بدن را بدون نیت و قصد قربت و اطاعت فرمان خدا بشویند، غسل صحیح نیست. در حقیقت به هنگام خروج منی یا آمیزش جنسی، هم روح متأثر می شود و هم جسم. روح به سوی شهوات مادی کشیده می شود و جسم به سوی سستی و رکود. غسل جنابت، هم شستشوی جسم است و هم به علت اینکه به قصد قربت انجام می یابد شستشوی جان است و اثر دوگانه ای بر جسم و روح می گذارد تا روح را به سوی خدا و معنویت سوق دهد و جسم را به سوی پاکی و نشاط و فعالیت.

از همه اینها گذشته، وجوب غسل جنابت، یک الزام اسلامی برای پاک نگه داشتن بدن و رعایت بهداشت، در طول زندگی است؛ زیرا بسیارند کسانی که از نظافت خود غافل می شوند ولی این حکم اسلامی آنها را وادار می کند که در فواصل مختلفی خود را شستشو دهند و بدن را پاک نگاه دارند. (البته این حکم به صورت یک قانون کلی و عمومی است حتی کسی که تازه بدن خود را شسته، شامل می شود)[2]

پی نوشت ها

[1] وسائل الشيعه، ج 1، ص 466.

[2] تفسير نمونه، مكارم شيرازى، ج 4، ص 292.

 

http://www.hawzah.net/fa/goharenab/View/46121

اطلاعات

برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.